تشکیل کشور اسرائیل

روز سوم ژوئن سال ۱۹۲۲- م ( برابر سیزدهم خرداد ۱۳۰۱ شمسی ) " مستر وینستون چرچیل " یادداشتی مبنی بر این که دولت انگلستان درصدد است یک کانون ملی یهود در فلسطین بنا  نماید را انتشار داد. این امر همانگونه که سازمانهای یهود و طرفداران آن را خرسند نمود و آنان از چنین پیشنهادی استقبال کردند مسلمانان در کشورهای عربی نسبت به آن سخت معترض شدند.

                                  وینستون چرچیل  

این جریان به سازمانها و جناحهای سیاسی مختلف در سطح جهانی کشانده شد بدین معنی که یک طرف فشارهای دولت و دولتمردان تحت نفوذ آمریکا که اهرمهای سیاسی و اقتصادی را در آن کشور در دست داشتند و از طرف دیگر نگرانی و رنجش اعرابی که برای آمریکا رنجششان به حساب می آمد صفی به وجود آورد تا جائی که پای سازمان ملل را به میان کشید و قضیه به آنجا ارجاع گردید. روز دوم آوریل سال ۱۹۴۷ - م ( برابر با سیزدهم فروردین ۱۳۲۶ شمسی ) جلسه عمومی سازمان ملل در مورد این موضوع به بحث نشست و تا مدتی نسبت به آن مهم به تصمیم گیری و تبادل نظر پرداخت. سرانجام روز پانزدهم ماه مه آن سال ( ۲۵ اردیبهشت ماه ۱۳۲۶ ) بنا شد کمیته ای تحت عنوان " کمیته مخصوص رسیدگی به مسئله فلسطین " تشکیل شود. یازده کشور به ریاست نماینده کشور سوئد از فلسطین بازدید کردند و گزارش خود را تقدیم کمیته سازمان ملل نمودند.

در آن مقطع ارزیابی ها مورد سنجش قرار می گرفت و ماهیت افراد

 گروهها و دول مختلف در این راستا در نشان دادن هویتشان در ارزش

 گیریهای بعدی ملاک بود بنابراین موضع گیریها بسیار حساس و نشانگر

 خیلی از جهت گیریها می توانست باشد. نامه مورخ ۱۴ جولای

۱۹۴۷ رهبر بهائیان - شخص شوقی افندی - به رئیس کمیسیون

 مخصوص سازمان ملل متحد از جمله همین موضع گیریها نسبت به

 قضیه مزبور است و ماهیت سران فرقه بهائی را به وضوح در برخورد با

 آن چه برای جهانیان امروزه مشخص است نشان می دهد که در آن

 دوران حساس برای بهائیان سرنوشت مردم فلسطین اصلا مطرح نبوده

 و شوقی افندی تنها به فکر حفظ اماکن و املاک بهائی موجود در

 فلسطین بوده است.

 

هربرت ساموئل را بشناسیم :

هربرت ساموئل نخستین کمیسر عالی ( یا مندوب سامی ) در فلسطین

 به شمار می رود. ساموئل در خانواده ای اشرافی - یهودی ارتدوکس -

 که پیشه بازرگانی داشتند به دنیا آمد.

                         هربرت ساموئل (1870 - 1963)

ساموئل هربرت نخستین وزیر یهودی است که با تحصیلات سنتی و

 مذهبی انگلستان راه یافت. ساموئل هربرت در سال ۱۹۲۴ طرحی را

 مبنی بر تاسیس یک دولت یهودی ارائه داد که در ضمن از منافع

 انگلستان هم در منطقه پاسداری کند از این رو در سال ۱۲۹۴-

 شمسی ( برابر با ۱۹۲۵ -م ) طرحی را در مورد آینده فلسطین به هیات

 وزیران مجلس بریتانیا داد و بلافاصله پیشنهاد دیگری را پیرامون تاسیس

 یک کشور یهودی در فلسطین به پارلمان انگلستان تقدیم داشت. وی

 در آن پیشنهاد متذکر گردید که فلسطین به صورت کشور تحت الحمایه

 انگلستان درآید تا یهودیان بتوانند به خرید زمین و بسط خاک و برپائی

 یهودی نشینان بپردازند. وی ضمنا خواستار الویت هائی برای مهاجرت

 یهودیان به فلسطین گردید. ساموئل به علت داشتن خوی و منش

 صهیونیستی و استعماری بسیار قوی به عنوان اولین کمیسر عالی

 انگلستان در فلسطین برگزیده شد.

مقدمات تشکیل دولت یهودی

طی سالهای ۱۹۲۲-۱۹۲۳-م پس از آنکه انگلستان فلسطین را تصرف نمود سعی کرده که به نام قیمومیت بر آن سرزمین نفوذش را حفظ کند بنابراین درصدد اخذ قیمومیت فلسطین از جامعه ملل برآمد. " ماکس نوردو " یکی از شخصیت های برجسته صهیونیسم در سال ۱۹۱۹-م ( همان سالی که لژ روشنائی فراماسونری در شیراز تاسیس شد) ضمن نطقی تعهدات متقابل صهیونیست ها و هیات حاکمه بریتانیا را بدین سان تشریح کرد :

ما می دانیم که شما از ما چه می خواهید شما می خواهید که ما پاسداران کانال سوئز باشیم. نگهبان راه شما به هند از طریق خاور نزدیک باشیم. برای انجام این خدمات دشوار نظام آماده ایم. اما باید اجازه دهید قدرتی باشیم تا بتوانیم این وظائف را انجام دهیم ( ساکالو- تاریخ صهیونیسم-ج۲-ص ۵۵)

روز بیست و پنجم آوریل سال ۱۹۲۰-م برابر با  پنجم اردیبهشت ماه سال ۱۲۷۹-ش بنا به رای شورای عالی متفقین انگلستان توانست قیمومیت فلسطین را به دست آورد. روز ۲۶ ژوئیه سال ۱۹۲۲-م (اول تیر ماه ۱۳۰۲-ش) انگلستان رسماٌ این بحث را که از طریق شورای مجمع اتفاق ملل متحد ابلاغ می شد به عهده گرفت. در اطلاعیه ای که به همین مناسبت صادر گشت آمده بود که در فلسطین تشکیل کانون ملی یهود الزامی است یعنی این دستور جزئی از مفاد قیمومیت به شمار می رفت. در این دستور گفته می شد که دولت مقیم باید استقلال و خودمختاری کانون مزبور را فراهم نماید. در ماده ۴ کارگزاری یادآور می شد که یهود با دولت مقیم در تاسیس کانون ملی همکاری داشته باشد و در ماده ۶ آن متذکر می گردید که دولت مقیم ( در اینجا انگلستان ) باید امکانات لازم را برای مهاجرت و اسکان یهودیها فراهم آورد. به هرحال در سال ۱۹۲۰-م  قیمومیت فلسطین ضمن بررسی که در " سان رمو " برگزار شد و مفاد آن قیمومیت فلسطین به دولت انگلستان واگذار شد سپس " سر هربرت ساموئل " به عنوان کمیسر عالی فلسطین انتخاب گردید.

مقدمه

 

                                      (شهر عکا و محل استقرار بهاالله)

بدنبال اعزام میرزا حسینعلی بهاالله و طرفداران وی از سوی دولت

 عثمانی به نواحی اطراف عکا وحیفا در سرزمین فلسطین بتدریج این

 نواحی به مرکز فعالیت بهائیان تبدیل شد و آنها مبادرت به خرید و تصرف

 املاک متعددی در آن نواحی نمودند. بدنبال مرگ میرزا حسینعلی  وی

 را در عکا دفن نمودند و برای وی زیارتگاهی ساختند.

عباس عبدالبها فرزند و جانشین بهاالله دامنه نفوذ و اقتدار خود در میان

 بهائیان ساکن در خاک فلسطین را گسترش داده و برای خود و

 طرفدارانش تشکیلاتی بوجود آورد.

این وقایع همزمان با گسترش نفوذ دولت استعماری انگلیس در خاک

 عثمانی و تسلط بر سرزمینهای غربی عثمانی یعنی نواحی فلسطین

 بوده است.

در آن زمان روابط میان عبدالبها و بهائیان با نیروهای اشغالگر انگلیسی

 آنچنان صمیمانه بود که حتی انبار آذوقه بهائیان در اختیار نیروهای

 انگلیسی قرار داشت. در همین زمانها است که دولت انگلیس به پاس

 خدمات عبدالبها به دولت استعماری انگلیس به وی لقب ارزشمند و

 انحصاری ( سر ) را اعطا می کند.

حادثه مهم و سرنوشت سازی که در آن دوران در حال شکل گیری بود

 مقدمات تشکیل دولت صهیونیستی و یهودی در خاک فلسطین بود و

 این توطئه با کمک و حضور نیروهای انگلیسی و دولت انگلیس در آن

 منطقه در حال شکل گیری بود.

حوادث و شواهد تاریخی نشان می دهد که سران بهائی نه تنها مخالف

 تشکیل دولت یهودی نبودند بلکه از آن استقبال و بدون درنظر گرفتن

 سرنوشت اعراب مسلمان آن منطقه فقط در فکر کسب امتیازات

 گوناگون از طریق حمایت از نیروهای انگلیسی و سپس دولت تازه

 تاسیس اسرائیل بوده اند.

 

 ( عباس عبدالبها جانشین بهاالله )